Loesje’s Life Log

We hebben het over baby’s en hoe ze geboren worden. Kinderen zijn er tegenwoordig steeds eerder bij.

- “Mama, wanneer zat er eigenlijk een baby in papa’s buik?”

“Baby’s zitten alleen in buiken van mama’s, lieverd. Eerst maken de papa en mama een baby en die groeit dan in de buik van mama. Als de baby groot genoeg is, komt hij uit de buik en dan is hij geboren.”

- “Maar dokters maken toch ook baby’s?”

“Nee schat, dokters maken zieke baby’s weer beter. Papa’s en mama’s maken baby’s. Net als jij en Roan. Eerst zat jij in mama’s buik en later Roan. En nu zit er geen baby meer in mama’s buik.”

- “Maar mama, jij hebt nog wel een dikke buik!”

En daar kan je het weer mee doen.

Goodmorning from Davenport (brrr!), originally uploaded by Marloes van Beek.

Het is hier 0 graden Celsius. Check de damp die van het zwembad komt bij het opkomende zonnetje… Een mooi plaatje maar ik denk dat ik vandaag maar even binnen blijf

Gisteren was het precies één jaar geleden dat ik beviel van onze jongste zoon Roan. En wat een jaar is het geweest..!

6 weken na zijn geboorte werden van onze wolk afgesodemieterd en kwamen we terecht in een onbekend gebied. Een gebied vol angst, verdriet, ongeloof en pijn. Maar ook vol hoop, liefde en geluk. Want één jaar na zijn geboorte kunnen we zeggen dat Roan een vechter van de bovenste plank is. Eentje die nergens voor terugschrikt. Eentje die alles overwint.

Eén jaar na zijn geboorte is het een kanjer van een vent. Een lekker stevig beertje (of tijgertje ) die duidelijk als motto heeft: “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!”. Het is de lolbroek van het gezin en vertoont nu al karakteristieken van een leider (of commandeur, zo je wilt). Wereld, pas maar op… Roan komt eraan!

Zijn verjaardag hier in Florida hebben we lekker met het gezin gevierd. In pyjama hebben we zijn speciale ‘birthday cake’ aangesneden nadat hij samen met zijn grote broer het kaarsje had uitgeblazen. Hij heeft heerlijk mogen meppen op zijn eigen ‘baby cake’ (meptaartje) om vervolgens uitgebreid in de douche te kunnen en een lekker tukkie te doen. Daarna hebben we een paar kleine cadeautjes uitgepakt en zijn we naar Disney’s Magic Kingdom geweest. Als afsluiter hebben we gegeten bij de Japanner (ook voor de grote broer een feestje). En twee vriendinnen waren zelfs zo lief een cadeautje via Amazon.com naar Roan op te sturen! Thanks girls!

We gaan het in Nederland nog eens flink overdoen als we terugzijn. Heeft hij gewoon 2 feestjes En dat is geen verwennerij. Dat verdient hij!

Als je Kerst in Amerika viert, dien je dat natuurlijk ook helemaal op zijn Amerikaans te doen. Zodoende kwam er dit jaar geen Sinterklaas (nou ja, misschien was hij heel snel even op en neer gevlogen vanuit Nederland om wat cadeautjes af te geven) maar moesten de jongens wachten tot 25 december. In Amerika komen de cadeautjes namelijk van Santa Claus, oftewel de Kerstman.

Al weken voordat de beste man de cadeautjes zou komen brengen gingen de jongens met de kerstman, natuurlijk nog in zijn gewone kloffie, op de foto. Ook werd er een adventkalender aangeschaft. Elke ochtend mocht peuter een vakje openmaken met een chocolaatje erachter (ik weet nu hoe die Amerikanen aan hun gewicht komen) zodat hij precies wist hoeveel nachtjes het nog zou duren voordat de Kerstman zou komen. Natuurlijk moest hij zich wel voorbeeldig gedragen want stoute kindjes krijgen niets.

Nog één nacht
De spanning liep hoog op toen we nog maar één nacht te gaan hadden. De speciale kerstpyjama’s werden aangetrokken en voordat peuter ging slapen mocht hij een beker melk en een schotel met koekjes neerzetten. Daar houdt de Kerstman namelijk van. Er werd onrustig geslapen (oké dat lieg ik) en om 7.00 uur ’s ochtends op de 25e december 2009 werden we gewekt door een hysterische peuter. “De cadeautjes zijn gekomen, de cadeautjes zijn gekomen!!”.

Het was nog even zuur dat hij pas na het ontbijt samen met zijn broertje mocht gaan uitpakken maar toen het eenmaal zover was, leefde hij weer helemaal op. Hij ontpopte zich snel tot oppercommando-cadeautjesopenmaker. De kaartjes werden gelezen (ja, onze peuter kan tegenwoordig al behoorlijk goed lezen!) en de cadeaus gedistribueerd. Meestal nadat peuter ze vast had uitgepakt want tja, hij is daar gewoon erg goed in.

De buit
Aan het eind van de uitpaksessie hadden beide boys een stapel aan speelgoed en kleding liggen. En ook papa, mama, opa en oma hadden nog een kleinigheidje van de schuddebuikende man gehad. Ho, ho, ho!

De rest van de dag werd er gespeeld met de cadeaus en ’s avonds genoten we van een heerlijk zelfbereid (Italiaans) diner met gasten. Een geslaagd Kerstfeest. En het voordeel van Kerst in Amerika? Het duurt maar één dag! De 26e was alles weer normaal en kon er gewoon weer fijn geshopt worden..!

Terwijl Nederland over ruim een kwartier al het nieuwe jaar inluidt, zijn wij nog druk bezig met het bakken van de oliebollen, is het vuurwerk net gekocht en beginnen we zo aan onze avondmaaltijd.

Nog 6 uur en dan mogen wij het glas champagne heffen en zullen we volmondig proosten op het nieuwe jaar. Een nieuw jaar met hopelijk veel nieuwe kansen en mogelijkheden, geluk en vooral een heel goede gezondheid! Wij zijn er klaar voor…

Op naar 2010!

Onze kleine ‘Biker in training’ geeft jullie allemaal een dikke kus!

xoxo Loesje