Catnapping

Onze poes Mickey

Wij hebben thuis drie katten: twee poezen en één kater. Ze hebben alledrie een heel eigen karakter.

Droppie is een klein, pluizig zwart poesje. Een echte raskat want ze is een mix tussen een Noorse Boskat en een Maine Coon. Ze zou dus ook heel groot moeten worden maar Droppie is juist klein. En schuchter. Zodra er mensen over de vloer zijn, zie je Droppie niet meer. Ze zoekt een hoekje op waar ze lekker zacht kan liggen en blijft daar het liefst de hele dag. Als ze zeker weet dat de kust veilig is en haar baasjes beide op de bank zitten, komt ze pas tevoorschijn. Dan wil ze niets liever dan aangehaald worden of lekker stoeien. Je zal haar echter nooit op schoot zien zitten. Droppie is geen schootkat.

Timon is onze kater. Nou ja, vroeger dan. Timon is een beetje dom maar wel heel erg lief. Hij kan je echt missen en als hij je een tijdje niet heeft gezien, wil hij je alleen maar kopjes geven en bij je op schoot. Hij weet niet goed wat hij moet doen. Hij wil gewoon in je kruipen. Zo erg dat hij zijn koppie wel 3 keer tegen de muur stoot als hij op je schoot probeert te springen of van de bank af valt als het hem niet lukt om erbij te komen. Toen ik zwanger was, lag hij hele dagen op mijn schoot. Heerlijk!

Mickey is de 3e kat in ons gezin. We weten niet hoe oud ze is of waar ze precies vandaan komt. Ze is ooit gevonden in Amsterdam-Zuidoost, in het asiel beland en daar uiteindelijk vandaan gehaald door kennissen van ons. Die konden op een gegeven moment niet meer voor haar zorgen en toen hebben wij haar in huis genomen. Mickey is niet moeders mooiste en heeft ook nog eens een gevoelige maag waardoor we dagelijks kots aan het opruimen zijn. Dit is niet het leukste werkje maar we hebben haar in huis gehaald en dus zorgen we voor haar. Toch was, en ik zeg bewust was, ze een ontzettend, lieve en aanhankelijke schootkat. Kroop bij Eelco in zijn nek en bleef zo de hele avond bij hem liggen. Tot de geboorte van Kyan. Er veranderde iets in Mickey. Dat, of ze heeft een hersenbloeding gehad want ze is sindsdien een beetje raar. De hele dag rent ze door het huis. Van de ene kant van de kamer naar de andere kant van de kamer. Ze staat tig keer per dag voor de deur omdat ze naar buiten wil. Wij doen dan de deur voor haar open om hem een kwartier later wéér open te moeten doen omdat er wordt aangeklopt (ze moeten kloppen want de bel doet het niet…).
“Uw poes zit zo zielig te miauwen en wil heel graag naar binnen!”. Gebeurt dit één keer dan vind je het leuk, lief en aardig van de persoon die aan de deur staat. Bij twee keer ook nog wel. Maar als je 20 keer op een dag portier voor je kat aan het spelen bent en de buurt denkt dat je je huisdier mishandelt omdat ze niet naar binnen mag, dan is het niet leuk meer. Je probeert vriendelijk te zijn als er weer iemand voor de deur staat en niet te gaan schelden als je weer voor Jan met de korte achternaam naar de voordeur loopt en er niemand staat maar wel een kat naar binnen sjeest maar ik kan je vertellen: dit wordt lastiger en lastiger. En zo gebeurt het dat ik gisteravond ineens uit mijn slof schiet.

Het is bijna 12 uur ’s avonds en er wordt keihard op de deur en het raam geklopt. Ik loop naar de deur in mijn pyjama, doe open en tref een mevrouw, een woedende mevrouw. Ze valt direct tegen me uit. Hoe konden we zo zijn?! We zijn slechte mensen want we laten onze kat ook wel eens ’s nachts buiten en als ze aanklopt doen we niet open! Die kat staat ook wel eens bij haar voor de deur en komt dan ook naar binnen en ik moet niet raar staan te kijken als ze op een dag weg is..!

PARDON?!

Ik probeer haar, eerst nog rustig, uit te leggen dat zij niet de enige is die klopt. Dat Mickey 30 keer op een dag naar buiten, en dan weer naar binnen, wil. Dat ze gewoon zo is. Dat ze inderdaad zielig zit te miauwen (geef haar eens ongelijk, het werkt toch?) maar dat ze het echt goed heeft bij ons. Dat ze zélf naar buiten wil. Ook in de regen. Dat we dan de deur echt open moeten doen omdat ze anders zelf wel een gat naar buiten graaft. Dat we vaak ’s avonds als we zelf naar bed gaan staan te roepen bij de voordeur maar ze gewoon niet komt. Dat is Mickey.

De mevrouw heeft echter zelf ook twee katten en vindt het schandalig. Ik zeg dat we ook een bordje kunnen ophangen met “niet kloppen voor de poes”. Ze wordt alleen maar giftiger. Het gaat zo een minuut of 10 door. Uiteindelijk komt Eelco naar beneden, ook in pyjama. Hij heeft het helemaal gehad want moet morgen weer vroeg op. Hij besluit wat olie op het vuur te gooien. “Is mijn zoontje nou net wakker geworden door u??”. Nu gaat ze helemaal los. We zijn echt de meest vreselijke mensen op aarde. Gelukkig staat ze op het punt van weglopen want ze ziet ook wel in dat dit geen zin heeft. Eelco sluit af met “Als u nu niet weggaat, zit ze morgen weer in het asiel en dat heeft ze dan aan u te danken!”. De mevrouw begrijpt het cynisme niet en loopt al scheldend weg… Ik zit nog even na te shaken want dit gebeurt ook niet iedere dag maar Eelco maakt zich er niet druk om.

Vandaag regent het bijna de hele dag. Ik besluit Mickey maar binnen te houden en op een paar pogingen om naar buiten te gaan na lukt dat aardig. Voor het eten wil ze echter per sé naar buiten (in de regen) dus doe ik de deur voor haar open. Nadat ik Kyan op bed heb gelegd, ga ik even kijken of ze voor de deur zit (het regent tenslotte) maar nee hoor, geen Mickey. Wel een kerstboom trouwens die nog half op/onder mijn auto ligt ook. Een kwartier later sta ik weer te roepen maar geen Mickey. Het moge duidelijk zijn: Mickey is gecatnapt! Dat kan toch niet anders? De mevrouw van gisteren heeft haar mee naar binnen genomen. Weg bij die dierenmishandelaars!

Een uurtje later, wanneer ik net weer wil gaan kijken, wordt er echter aangeklopt. Er staat niemand voor de deur maar Mickey komt wel binnengerend en gaat hard spinnend op de bank liggen slapen…

Tagged as: kat, mickey, poes