Een veel gehoorde uitspraak van moeders: “Het meervoud van moe is moeder”. Ik kan daar slechts instemmend op knikken. Kyan is nooit een goede slaper geweest. Al maanden wordt hij meerdere keer per nacht wakker en moeten we hem troosten, wekenlang is 6 uur zijn vaste uit-bed-tijd geweest, sliep hij ‘s middags hooguit een uurtje en moesten we hem in dat uurtje ook nog een keer troosten en terugleggen. Tot 1,5 week geleden.
Ineens sliep hij ‘s middags zeker 2 uur en maakte hij nachten van 8 tot 8 (of later). Wat waren we gelukkig! Het was helaas maar van korte duur want sinds donderdag is het weer een en al ellende. Het begon donderdagochtend al met een overgeefsessie, vlak voordat hij naar het kinderdagverblijf moest.
‘s Nachts begon hij te hoesten en te proesten en dat is aflopen dagen alleen maar erger geworden. Vrijdagavond, toen ik lekker aan het hobbyen was, kon E. het bedje van onze kleine man tot 3 keer toe in zijn geheel verschonen. Het mannetje had namelijk 4 keer over moeten geven en was natuurlijk helemaal van slag daardoor. Uiteindelijk om half 11 op E.’s schouder in slaap gevallen en toen ik thuiskwam tegen 12-en trof ik ze dan ook samen in bed aan. Helaas werd K. wakker en heeft hij de rest van de nacht tussen ons in gelegen waarbij hij continu aan het draaien en hoesten was, een paar uur op mijn schouder heeft gelegen en wij dus niet echt veel slaap kregen die nacht.
Zaterdag wilde de kleine man ineens niet meer in zijn eigen bedje slapen. ‘s Middags niet en ‘s avonds niet. Gevolg: weer bij ons in bed. ‘s Middags lukte het nog om hem op mijn schouder in slaap te laten vallen en over te tillen naar zijn eigen bed (totaal ong. 1,5 uur slaap). ‘s Avonds lukte dit ook en lag ik met hem in mijn armen Idols te kijken in bed tot ik hem in zijn eigen bedje teruglegde. Toch werd-ie halverwege de avond weer wakker en heeft hij de rest van de avond en nacht tussen ons in gelegen. Gelukkig met iets minder gedraai en iets minder gehoest waardoor wij ook nog redelijk sliepen.
Gisterenmiddag heeft hij weer ruim 2 uur in mijn armen gelegen en heb ik mijn oogjes ook maar even dicht gedaan. ‘s Avonds was het weer drama. We hebben alles geprobeerd (erbij blijven zitten, op schouder in slaap laten vallen, liedjes zingen, boekjes lezen, nachtlampje aan, in het grote bed laten slapen, even beneden spelen en opnieuw proberen enz enz). Niets hielp. Zodra hij het gevoel had alleen achtergelaten te worden, zette hij het op een brullen. Gevolg: hij heeft tot half 11 bij ons beneden gezeten en is uiteindelijk op mijn borst, buik tegen buik, in slaap gevallen. Toen heb ik hem overgedragen naar zijn eigen bedje en bleef hij godzijdank slapen. Om 7 uur vanmorgen was hij wakker.
Vandaag ben ik vanaf 11 uur vanmorgen met hem bezig geweest. Om 11 uur viel hij vrij snel in mijn armen in slaap maar toen ik hem naar zijn eigen bedje bracht was het drama. Wat gegeten, papje mee naar bed, weer bij mij in bed, half uur laten krijsen enz. Het mocht niet baten. Uiteindelijk is hij compleet overstuur om kwart over 2 in mijn armen in slaap gevallen. Na een half uur ben ik naar beneden gegaan en heb ik nog een taartje gedecoreerd. Ik had hem ingebouwd met kussens, een matrasje op de grond gelegd en de babyfoon in onze slaapkamer gezet. Na het gefröbel in de keuken heb ik mijn laptop mee naar boven genomen en ben naast hem gaan zitten (waar ik nu nog zit). Om kwart voor 4 werd meneer even wakker, gooide wat knuffels uit zijn bed en is toen weer op mijn schouder verder gaan slapen. Na een paar minuten heb ik mijn arm onder hem vandaan getrokken en heb ik de laptop er weer bij gepakt.
Nu denk ik dat ik hem zo toch maar wakker ga maken anders wordt het vanavond natuurlijk weer niets.
Herkenbaar? Heeft iemand de gouden tip voor me?
{ 12 comments… read them below or add one }
Wat balen zeg!!! Ik heb bij Lars toen hij geboren was gelijk de 3 R’en toegepast. Ik doe alle dingen altijd hetzelfde als ik hem naar bed breng en wijk daar ook niet vanaf (dit gaat echt automatisch). Wel merkte ik dat toen Lars een week ziek was geweest hij ook gelijk van slag af was. Dat kwam omdat hij toen ie zo ziek was, ik hem een aantal keer uit zijn bed had gehaald. Maar toen hij weer beter was ging het mis. Hij ging huilen, huilen toen hij in bed moest…. Ik heb toen 3 dagen met een huilende Lars gezeten en hem echt heel consequent in bed gelaten (heel moeilijk hoor!!) Maar het werkte wel!! Ik denk dat je er gewoon even doorheen moet, hoe moeilijk het ook is…. Je hoort wel vaker dat mensen dit toe gaan passen en dat het met een week over is en dat die kleine slaapt als een roos….
Hoe reageert hij als ie moet slapen op het KDV eigenlijk??
Heel veel liefs,
Chantie
Hoe lang heb je hem dan laten huilen? Want ik ga hem echt geen 4 uur laten brullen. Hij was/is echt bang en overstuur, is al schor en heeft keelpijn en dat wordt er niet beter op door al dat huilen. Het is vaak een fase en gaat toch wel weer over. Hij heeft het nu, omdat hij niet fit is, even nodig denk ik. Hoop alleen dat hij snel weer de oude is.
Op het kdv sliep ie ook een half uur/3 kwartier. Die ene week ook ineens heel goed. Maar goed, als hij daar wakker wordt, halen ze hem er direct uit terwijl wij hem zijn fles en knuffel geven, hem instoppen en hij dan weer verder slaapt.
Overigens hebben wij ook een vast ritueel voor eten en slapen en werken we dat netjes af maar nu dus even zonder succes
En nee, joh niet 4 uur laten huilen…. gek!!hihihi Dat zou ik ook niet doen!!
Ik zou eerst even wachten tot hij helemaal weer beter is en dan pas wat anders gaan proberen. Anders word je helemaal onzeker als hij huilt. Je gaat dan het idee krijgen dat hij niet lekker is etc. en daarom huilt…. gewoon even wachten tot hij weer beter is.
Wat is zijn slaapritme eigenlijk?? Hoelaat word hij wakker ‘s ochtends en heeft hij zijn slaapje ‘s middags??
Op het kdv slaapt Lars ook heel kort ongeveer een uurtje ofzo. Terwijl hij thuis zo 3-4 uur achter elkaar slaapt ‘s middags. Maar ik bedoel eigenlijk voordat Kyan gaat slapen daar op het kdv. Huilt ie dan ook zo erg?? Of gaat hij daar wel netjes slapen na een half uurtje of zo?? Of is hij daar ook 3 uur aan het huilen??
Jee wat erg zeg! Kan me voorstellen dat je een beetje met je handen in het haar zit. Ik heb zelf geen kindjes, dus zou het niet weten, maar mn moeder (die af en toe hier lurkt haha) zegt dat wat Chantie zegt wel heel belangrijk is, dus dat ritme enzo en niet elke keer wat anders proberen. Maar goed, je zegt ook dat jullie normaal ook gewoon een ritme hebben. Het is misschien dan ook wel een fase, hij is nu natuurlijk ook niet lekker. Enneuh mijn moeder heeft ons nooit laten huilen, en daar heeft ze nooit last van gehad. Het ligt denk ik ook wel aan het soort huilen of je hem kan laten huilen, bv als ie echt verdrietig is, zou ik m denk ik niet laten huilen hoor.
Ik weet het natuurlijk ook allemaal niet, maar hier dus wat ideeen van mij en mijn moeder (hihi)!!
Sterkte en beterschap voor Kyan.
Liefs
En ja hij doet het!!
Wat erg maar ik kan hier wel voor je achteraan gaan. Mijn vriendin is nl pedagoge en maakt dit soort gevallen dagelijks mee. Is dat iets? Verder wens ik je sterkte!!
Kus
Ik heb het wachtwoord erafgehaald zodat iedereen kan lezen en tips kan geven. Het is namelijk nog steeds één groot drama. Ook achterlaten op het kdv is net zo’n ramp. Hij voelt zich zo alleen. Vanavond geprobeerd hem echt lang te laten huilen. Na bijna 3 kwartier ben ik met een half flesje warme melk naar boven gegaan. Dit zou hem wellicht moe maken zodat hij daarna zou gaan slapen. Alles was al uit zijn bed gegooid trouwens. Natuurlijk hielp het niet en begon hij al te krijsen toen ik opstond om hem in bed te leggen.
Weer bijna 3 kwartier hartverscheurend gehuil aangehoord en toen naar boven gegaan. Bij binnenkomst rook ik de zure lucht al. Weer overal spuug. Ik heb hem gepakt en zijn vieze kleren uitgetrokken, hem wat opgepoetst en hem in zijn kamertje laten staan terwijl ik zijn beddegoed eraf haalde. Hij stond er plompverloren bij. Grote ogen, compleet van slag. Ik heb hem meegenomen naar de slaapkamer waar hij al snel naast me in slaap viel. Daarna in zijn campingbedje gelegd waar hij nu sinds kwart over 9 slaapt.
Wat is dit pijnlijk en vermoeiend.
Jeetje wat een gedoe zeg. Totaal niet herkenbaar. We leggen Sven in bed en hij slaapt eigenlijk altijd direct.
) dan blijft het zo. Slapen bij mama is natuurlijk veel leuker dan in zijn eigen bed. Het lijkt inderdaad echt verlatingsangst te zijn 
Verschrikkelijk om je kindje zo te horen huilen. Sven heeft het een keer gehad nadat hij ziek was geweest en een week bij ons had geslapen. Hij wilde niet meer in bed en we mochten absoluut niet weg. Krijsen op en top. Toen de minutentechniek geprobeerd. In bed leggen, even laten huilen, aai over de bol en weer weg. De eerste twee keer iets zeggen de keren daarna geen oogcontact maken en niet praten. Alleen laten zien dat je er bent, onderdekken en weer weg. De tijd tussen je bezoekjes steeds iets langer maken. Bij Sven heeft het toen driekwartier geduurd de eerste avond voor hij ging slapen. De tweede avond was het een kwartier en de derde avond ging hij direct lekker slapen. Misschien helpt dit ook bij Kyan. Als je teveel eraan toe gaat geven (wat meer dan logisch is
Sterkte!
Misschien kun je als je hem op bed hebt gelegd, nog even op zn kamertje, of in de gang wat rommelen. Zodat ie hoort dat je dr bent. Dan zit je niet echt bij hem, maar bent voor zijn gevoel wel bij m in de buurt.
Bedankt meiden maar ik denk niet dat dit gaat werken. Hij gaat namelijk niet eens liggen. Zojuist was het weer spugen en nu ligt ie te slapen in het campingbedje (overgeheveld vanaf het grote bed). Gelukkig wel alleen in slaap gevallen. Wel op ons bed maar ik zat ernaast en hij lag niet tegen me aan. Je moet ergens beginnen..!
Idd elke stap is er een!!!
Wat Kyan betreft boeken we vooruitgang. Ik ben van 7 tot 9 met hem bezig geweest maar uiteindelijk is hij in zijn eigen bed in slaap gevallen terwijl ik op de stoel ernaast zat! Eerst een half uur op het grote bed omdat zijn bed niet lukte. Toen toch naar zijn kamer. Huilen, streng toegesproken (“Het is niet eng, ga maar slapen, mama gaat op de stoel zitten, mama blijft hier”) en toen had hij er vrede mee dat hij in zijn bed zat en niet bij mij op de stoel. Ik hoopte dat hij binnen een half uur zou slapen vanwege de Idols finale maar helaas. 1,5 uur lang kroop hij telkens weer overeind en moest ik hem weer instoppen, lag hij aan één stuk door te ouwehoeren, gooide zijn knuffels eruit die ik dan weer terug kon leggen en moest hij telkens even controleren of ik er nog was:”Mama daa!” (mama daar) of “Mama doe” (mama stoel). Om 9 uur viel hij ein-de-lijk in slaap en ben ik weggeslopen. We komen er wel!
Wat goed zeg! Dat is alweer een hele stap in de goede richting. Iedere keer een stapje verder dan komen jullie er wel. Moeilijk hoor en zo zielig. Het liefste houd je ze gewoon lekker op de arm maar ja das ook niet alles. Ben je straks elke avond de pieneut haha. Hoop voor je dat hij lekker blijft slapen en dat het morgen weer een beetje beter gaat.