Jetlagged

Vreemd verschijnsel toch, een jetlag. Al sinds we terug zijn in Nederland (sinds afgelopen woensdag) voel ik me net een vaatdoek. Alles doet pijn, ik ben misselijk, heb geen honger en wil helemaal niets. Of zou het gewoon een voorjaarsdepressie zijn? Kan me goed voorstellen dat dat gebeurt na zulke heerlijke weken in de zon!

Wat de reis betreft: het ging super! De vlucht van Miami naar Londen duurde een uurtje of 8 en al bij het opstijgen viel K. in slaap om pas weer bij het landen wakker te worden. Ja, tussendoor werd hij nog wel een paar keer verschrikt wakker en riep hij om papa en mama en ook heeft hij ongeveer 2 uur slapend op mijn buik doorgebracht. Maar al met al mogen we niet klagen. Toch moet één van de twee ouders altijd wakker blijven want één verkeerde draai en meneertje ligt ergens tussen de stoelen over de vloer van het vliegtuig te rollen. En met al die vliegtuigruis hoor je de noodkreetjes van je hummeltje ook niet altijd als je zelf in diepe slaap ligt. Ik heb E. dus lekker laten slapen en ben zelf naast K. gaan zitten. 1,5 uur heb ik wel geslapen terwijl hij met zijn armpjes om me heen geklemd op mijn buik lag. Weer even een baby’tje

Zoals verwacht ging het in Londen helaas niet helemaal vlekkeloos. Ons vliegtuig was ietsje later en met de krappe overstap (1u10m) die we al hadden, zag het er somber uit voor ons. Toch gingen we bij aankomst in Terminal 5 als commando’s aan de slag om ons vliegtuig te halen. We hadden een half uur om bij het volgende vliegtuig te komen. Roltrap op en af renden we door de terminal. K. gierde het uit van het lachen! Bij de paspoortcontrole was het een gekkenhuis en dus vroegen we iemand met een grote “I” op haar trui of ze kon helpen. We mochten naar de “fast track” rij, joepie! Helaas was de dame die daar zat minder behulpzaam. Het was minder dan 35 minuten voor onze vlucht zou vertrekken en dus mochten we er niet meer door. Regels zijn regels. Dat de vlucht inmiddels vertraging had opgelopen en we dus nog ruim in de tijd zatten was niet belangrijk. De tijden op het ticket wel.

We konden ons vervolgens begeven naar de rij voor de balie van BA. Ons ticket moesten we omboeken naar de volgende vlucht die om 8.40 zou gaan ipv 7.45. Waarom maar één balie opengooien als het zo druk is, denk je dan? Als we niet snel geholpen werden zouden we ook deze vlucht missen door de “35 minuten regel”. Terwijl E. alles aan het omboeken was, zocht ik vast de behulpzame medewerkster op om ons wederom door de “fast track” te leiden. Dit ging vrij voorspoedig en toen mochten we plaatsnemen in weer - tromgeroffel!- een rij.

Ditmaal voor de roltrap. Mensen mochten per 5 a 10 personen naar boven omdat het daar te klein was. Lekker over nagedacht dus, die nieuwe Terminal 5. Dat we een vlucht moesten halen deed er niet toe. Dat moest namelijk iedereen. En dus wachtten we geduldig tot we naar boven mochten. Dan denk je: we zijn er! Maar nee hoor.

Bovengekomen blijken ongeveer 10 security controleposten te zijn. We mochten naar de “fast track”, joehoe! Het zal je niet verbazen dat de rij hier net zo lang was als bij de overige posten. Weer moesten we op ongeveer 15 mensen voor ons wachten die tassen en overige handbagage op de band zetten, hun schoenen moesten uitdoen (en weer aan), sieraden en riemen af (en weer om), buggy’s inklappen (en weer uitklappen), flesjes babymelk proeven (en doorslikken) en nog wat van dit soort activiteiten. Met nog een kwartier tijd te gaan en de mogelijkheid van een gesloten gate renden we na alle controles richting onze gate. En wat scherst mijn verbazing: het shoppinggedeelte van Terminal 5 is gigantisch en bestaat uit de meest prachtige en luxe winkels! Helaas zullen die wel binnen no-time failliet zijn want niemand heeft op deze manier natuurlijk nog tijd om geld uit te geven

Al hijgend en puffend namen we om iets voor half 8 plaats op de bankjes bij de gate. We hadden het gered!

In het vliegtuig ging het alleen weer niet helemaal soepel. Door het omboeken waren er geen 3 stoelen meer naast elkaar op de vlucht. Prima, dat kleine uurtje kon een van ons best met K. op schoot. Dat moest hij toch al tijdens opstijgen en landen.We hebben alle bagage opgeborgen boven ons en onder de stoel en zijn een beetje aan het bijkomen van de hectiek als een stewardess ons vriendelijk verzoekt de tassen allemaal boven ons op te bergen en vooral ook ons kind ergens anders te plaatsen. Wat bleek: we zaten op een “exit row” en daar mogen (logischerwijs) geen kinderen zitten (wisten wij ook wel hoor). Alles goed en wel maar verwachtte die vrouw nu echt van ons dat ons kind alleen op de rij voor ons plaats zou nemen? Tja, het waren nou eenmaal de regels!

Foutje dus van de mevrouw bij de BA balie die verkeerde stoelen voor ons had geboekt. Ik ging met K. op de rij voor E. zitten. Dan maar helemaal niet naast elkaar deze vlucht. Gelukkig bleek de stoel rechts naast mij bij het raam vrij te blijven en kon E. alsnog naast ons plaatsnemen (waarom had ze dan niet direct deze stoelen geboekt?).

Om kwart voor 11 kwamen we uiteindelijk veilig en wel aan in Nederland. En daar gaat het natuurlijk om. De douane konden we (met al onze bagage!) ongemerkt voorbij (godzijdank!) en ik verwacht dat de 10kg aan kleding die we via de US Postal Service nog hebben verzonden omdat die niet meer in onze koffers paste ook wel veilig aan zal komen binnen nu en enkele dagen

Nu alleen nog een beetje acclimatiseren..!

Tagged as: bagage, florida, heathrow, jetlag, londen, miami, terminal 5, vertraging, vliegen, vliegtuig, vlucht