Musicalreview: Dirty Dancing

Ga niet! Dat is het eerste dat in mijn hoofd opkomt als ik terugdenk aan de musical Dirty Dancing die ik gisteravond heb gezien in het Beatrixtheater in Utrecht. “Musical” trouwens want zowel het zang- als acteerelement ontbraken in deze productie.

Theaterrestaurant

Het begon eigenlijk al 2,5 uur voor aanvang van de voorstelling. Aangezien E. en ik van tevoren wat wilden eten besloten we het te proberen bij het theaterrestaurant Queen’s. We hebben vaker in theaterrestaurants gegeten en over het algemeen is het goed te doen. Geen culinaire hoogstandjes maar wel gewoon een lekkere hap en de garantie dat je op tijd klaar bent voor de voorstelling.

Het restaurant bleek nog plaatsen beschikbaar te hebben en gretig namen we plaats aan de ons toegewezen tafel. We hadden nogal veel trek. Op de tafel lagen twee broodjes waarmee je iemand kon dood gooien maar de honger won het en we tastten toe.

“Wilt u iets drinken?”
-”Heeft u verse jus d’orange?”
“Nee, alleen CoolBest”
-”Oh, doet u dan maar een tomatensap”
“Dat hebben we helaas ook niet”
-”Oké, doet u dan toch de CoolBest maar.”

Vooraf kregen we tomatensoep. Dit stond niet op het menu maar de soep die wel op het menu stond was venkelsoep met zalmsnippers en die laatste mag ik op dit moment helaas niet hebben. De tomatensoep bleek echter niets meer en niets minder dan een blik gepureerde en opgewarmde tomaten. Zelfs het zout en peper ontbrak. En stond ook niet op tafel om zelf toe te voegen. Wederom won de honger het en we slurpten onze soepkopjes leeg.

“Piep!”, zei de muis

Het hoofdgerecht klonk lekker: spiesen van Oosters gemarineerde varkenshaas, gewokte mie met knapperige groenten waaronder paksoi, sugar snaps, wortel en oystersaus. De varkenshaas kon echter alleen wat smaak ontlenen aan de ketjap die ernaast lag en de mie leek al 3 maanden eerder gekookt te zijn. In slootwater. De groenten waren alles behalve knapperig. Het vlees heb ik opgegeten maar de mie won het dit keer van de honger. In de verte scheurde een muis van rechts naar links. Of een rat want hij was gezien de afstand nog best groot.

Het toetje als laatste, soort champagnemoussetaartje omhuld met witte chocolade en voorzien van een paar rode vruchtjes, was best lekker. Alleen minder als je niet van witte chocola houdt. Maar obtectief bekeken was dit goed. Tot er na de laatste hap een kleine, zwarte (schaam?)haar achterbleef op mijn bord dan.

Blessuretijd

Goed, om 20.00 uur zou de voorstelling dan beginnen. Om 20.05 uur kreeg de zaal echter te horen dat het een kwartier later zou beginnen. Hopelijk zou van uitstel geen afstel komen, iets wat niet zo vreemd zou zijn omdat de voorstelling van de dag ervoor en erna wel waren afgelast door blessures bij de cast. Zowel Jette Carolijn van den Berg, 1e cast Baby, als haar twee understudy’s zijn namelijk op dit moment geblesseerd maar Jette zou die avond wel opgaan. Gelukkig klonk om 20.15 uur dan toch de ouverture…

De film, live on stage

Wat je vervolgens te zien krijgt is een toneelversie van de film. Het is alsof je naar de film kijkt, maar dan iets groter en levensechter. Scenes duren te lang en zijn hierdoor vermoeiend om naar te kijken. De hoogtepunten zijn de scenes waarin door de hele cast wordt gedanst. Hierbij stelen vooral Martin van Bentem (Johnny Castle) en Frances de Jong (Penny) de show. Prachtig om te zien! Alleen, wanneer gaan ze nou zingen?

Na een uur besef ik me dat dit niet gaat gebeuren. Deze “musical” bevat geen zang. De vier hoofdrolspelers hoeven geen van allen ook maar één noot te zingen. En dat is jammer. Want dat maakt een musical een musical. Er zijn wat bijrollen die af en toe een nootje zingen maar de meeste muziek wordt afgespeeld van band. Van band, zeg je? Ja, niet door een live orkest zoals gebruikelijk bij een musical maar gewoon een opgenomen versie. Precies zoals in de film.

Ook het acteerwerk laat te wensen over. Erg sterk wordt er niet gespeeld. Het lijkt alsof de acteurs puur om hun danskwaliteiten zijn aangenomen.

Qua decor is het eenvoudig gehouden en worden er af en toe videobeelden geprojecteerd van o.a. gras en water om het geheel nog meer op de film te doen lijken. Zucht.

Wachten op het eind

Eenmaal in de tweede akte aanbeland kunnen we alleen maar wachten en wachten op de slotscene die maar niet lijkt te komen. Na 3 uur wordt ons geduld dan toch beloond en zien we eindelijk de fameuze lift van Johnny en Baby. Het hoogtepunt van de voorstelling en eindelijk een scene die boeit, mede door de goede live uitvoering (ja, er werd ineens gezongen!) van The Time Of My Life. Jammer dat dat pas bij de slotscene gebeurt.

Conclusie

Concluderend kan ik zeggen dat Dirty Dancing een musical dansvoorstelling is die je best mag missen. Als je de film hebt gezien weet je genoeg. Eigenlijk kun je hem beter op dvd kopen voor een paar euro, een lekkere zak chips erbij pakken en onderuit zakken op je eigen bank. Scheelt toch zeker 65 euro per persoon.

Tagged as: acteren, baby, beatrixtheater, dans, dansvoorstelling, dirty dancing, film, johnny, musical, musicals, review, utrecht, verslag, zang