Het weerzien

Eigenlijk was de treinreis Brussel - Londen heel relaxed. Ik zat 1e klas (scheelde maar een klein beetje in prijs) en had daardoor lekker de ruimte, kon mijn laptop gebruiken en mijn iphone opladen, kreeg wat te eten en te drinken en mijn stoel kon achterover gekanteld. Een aanrader voor mensen die nog wel met de trein willen reizen Met mijn iPod op, noise reduction oordopjes in mijn oor en laptopje op schoot tikte ik alvast het treinverhaal. Die 2 uur vlogen voorbij.

Om 4 uur kwam ik zoals gezegd aan in Londen. Na nog een ticketcontrole liep ik door de mooie hal van St. Pancras en vroeg de juiste weg naar buiten. Euston Road moest ik zijn. Ik had geen kaart bij me dus moest me even orienteren toen ik buiten stond. De rode bussen scheurden voorbij gevolgd door rijen taxi’s en een aantal ambulances en politieauto’s. Ah ja, dit is het drukke Londen. Ik zie het bord Euston Road en zoek naar een huisnummer. 29 zie ik, en ik moet bij 23-27 zijn. Ik spot mijn hotel, steek de straat over en wandel naar binnen. Dat is lekker dichtbij!

Bij binnenkomst word ik geholpen door een Poolse (?) jongen. Hij vertelt me dat hij de avond ervoor met mijn vriendin heeft gesproken en ze had gezegd dat ze lief voor me moesten zijn en me een goede, rustige kamer geven omdat ik zwanger ben. Blijft er nog iets geheim in deze wereld? Hij begeleidt me naar mijn kamer, vertelt me dat het wel aan de voorkant zit maar ik zeg hem dat ik dat helemaal niet erg vind. Wat een geweldig mooie en hippe kamer! Alles is gloednieuw! Ik plof op het bed waar ik bijna een meter diep in weg zak en geniet. Er staat een schaal met vers fruit en ik pak wat druiven, een appel en een banaan. Daarna grijp ik naar mijn laptopje.

Dan ontdek ik het enige nadeel van dit hotel. Er is in het hele hotel gratis wi-fi. Vooral dat gratis is vrij uniek in hotelland. Ik probeer te connecten op een van de vele netwerken maar krijg nauwelijks verbinding. Ik moet echt geluk hebben dat het werkt en als ik eenmaal een werkend netwerk te pakken heb is het enorm traag. Nou ja, je kan niet alles hebben.

Om 18.40 staat mijn vriendinnetje voor de deur met een taxi. Ik spring erbij en we knuffelen wat. We hebben elkaar alweer maanden niet gezien! Terwijl de taxi in de drukke avondspits door het bruisende centrum van Londen crost, pak ik een cadeautje uit. Het een tas uit New York die me op het lijf is geschreven… een musicaltas!! Wat geweldig en lief!

Om 19.00 uur komen we aan bij het theater. We halen de kaartjes op, kopen een souvenirbrochure en nemen plaats. Mooie plaatsen en dichterbij dan de vorige keer.

To be continued…

Tagged as: billy elliot, corinne, euston road, hotel, londen, london, megaro, musical, st pancras, station, taxi