Nooit meer de trein

Waarom niet de trein?, denk ik bij mezelf als ik op het punt sta een reisje Londen te boeken. Het is goedkoper, net zo snel of misschien wel sneller, je reist comfortabel, hoeft je bagage niet in te checken (en mag meer gewicht mee terug nemen!) en de vriendin die ik ga bezoeken woont naast het station waar de Eurostar aankomt. Daarnaast ben ik 7 maanden zwanger en zijn er al vliegmaatschappijen die me kunnen weigeren.

Een keer eerder ben ik met de trein naar Londen geweest. Toen had ik nog last van vliegangst en had de trein een “lichte” voorkeur om die reden. Ik zou van die ervaring geleerd moeten hebben want die reis was nou niet bepaald een succes. De internationale trein naar Brussel-Midi had toen onnoemelijk veel vertraging. Maar dat bleek pas toen we er al in zaten. Hele stukken stond de trein stil en keken we uit over weilanden met niet veel meer leven erin dan af en toe een verdwaalde koe. Er werd na enige tijd melding gemaakt van het feit dat we onze aansluiting naar Londen niet meer gingen halen. Mensen baalden. Maar wij, vriendin en ik, lieten ons niet zomaar iets wijsmaken. We zouden de trein pas missen als de douane ons er niet meer door zou laten. Toen onze internationale trein aankwam in Brussel stonden we dan ook klaar met tassen en koffers. We zetten het op een rennen, ondanks de woorden van de treinconducteurs. Een aantal mensen volgden ons voorbeeld. Hijgend en puffend kwamen we aan bij de paspoortcontrole en jawel, we mochten nog net mee!! Wie niet waagt…

Vandaag besloot ik dus weer met de trein te reizen. Ruim op tijd bracht mijn wederhelft me naar station Hollands Spoor in Den Haag, De internationale trein zou pas om 11.36 vertrekken en ik was er al voor 11.00 uur. Om 11.30 werd er echter iets omgeroepen. De internationale trein stond vast op Leiden Centraal en het was nog onduidelijk hoe lang de op te lopen vertraging zou zijn. Een kwartier later stond de trein nog steeds in Leiden. Als het defect (er werd inmiddels over een defect gesproken) verholpen kon worden zou de trein pas op zijn vroegst om 12.00 uur in Den Haag zijn. Nog niets aan de hand want ik had wat speling. Om 12 uur werd echter bekend dat deze trein in zijn geheel niet meer ging rijden! De volgende internationale trein naar Brussel-Midi ging om 12.36, een uur later. En deze zou om 14.45 aankomen aldaar, 8 minuten voor het vertrek van de Eurostar richting Londen. Je moet echter minimaal een half uur voor vertrek inchecken. Ja, net als bij vliegen met een douane, paspoortcontrole, bagage door de x-ray en zelf door het poortje. 8 minuten zou dus te krap zijn. Maar wie weet.. als ik heel lief zou lachen en al steunend en puffend op mijn buik zou wijzen… Dat was echter niet nodig want 5 minuten later hoorde ik dat ook deze trein 10 minuten vertraging had en het dus echt onmogelijk werd om op tijd in Brussel te arriveren.

Op aanraden van wat andere gestrande mensen toog ik richting de balie om daar om advies te vragen. Nee, bellen naar de Eurostar kon niet, ze zouden niet wachten. Een andere manier om op tijd in Brussel aan te komen? Nee, die was er ook niet. Hoe laat de volgende Eurostar zou gaan? Ergens rond half 6 met aankomsttijd 19.20 op London St. Pancras. Als je vervolgens om 19.30 op een andere plek in Londen moet zijn voor een musical dus geen optie. Oke, even out-of-the-box denken. Zoals mijn lieve wederhelft mij altijd leert.

Om 12.16 zou er een trein naar Roosendaal gaan. Daar kon je maar vast zijn volgens de conducteurs op het perron want je wist nooit wat er verder nog mis kon gaan. Dus stapte ik in deze trein. Dan zat ik tenminste ook even. In de trein belde ik naar kantoor. Of eigenlijk naar Quintijn die ons altijd uit de brand helpt met file-informatie ’s ochtends vroeg. Of ik filenieuws wilde weten. Ja graag hoe lang het zou duren met de auto van Roosendaal naar Brussel-Midi. Google Maps vertelde hem, en dus mij, dat dit zo’n 80km was en ongeveer 1 uur en 10 minuten zou duren. Gezien mijn aankomsttijd van 13.15 in Roosendaal dus een optie. Aangekomen in Roosendaal vroeg ik een medewerker waar ik de taxi’s kon vinden. Naar buiten en dan links. Ik zag een Mercedes met blauw nummerbord staan en liep er snel naartoe.

“Kan ik u ergens naartoe brengen?”, vroeg de vriendelijk uitziende jongeman. Nou, dat hangt ervan af meneer. “Kunt u binnen een uur op Brussel-Zuid zijn?”, vroeg ik. Ja, dat zou wel gaan lukken. Oke en wat zou dat grapje me dan gaan kosten? Een vaste prijsafspraak leek me op dit traject geen slechte keuze. Om en nabij de 200 euro was zijn antwoord. Tweehonderd?!?! Even rustig ademhalen Loesje. Is dit het waard? “En u weet zeker dat u het gaat halen?” Ja, dat gaat lukken. Oke dan gaan we ervoor. Snel rende ik naar de pinautomaat even verderop om wat flappen te tappen. Ik had dit bedrag natuurlijk niet op zak. Nadat dit was gelukt plofte ik naast de chauffeur op de bijrijdersstoel. Even het thuisfront en vriendin in Londen op de hoogte brengen.

We lagen redelijk op schema (eta 14.25 uur) tot we bij Brussel aankwamen. Toen stond het vast. Vaster dan vast. We konden kiezen, wachten of een andere route nemen. En dus gingen we voor de andere route. Dwars door Brussel, het ene stoplicht na het andere, zigzaggend tussen de andere auto’s door en af en toe door een rood licht. Het was een erg meedenkende chauffeur kan ik wel zeggen. Ik had de hoop al bijna opgegeven toen we om 14.38 op Brussel-Midi aankwamen. Maar de vriendelijke en meedenkende jongeman zou wel even meelopen (lees: rennen) om te kijken of hij nog iets voor me kon betekenen bij de douane.

Ik rende voorop en hij sleepte mijn, gelukkig nog vrij lichte, trolleykoffer achter zich aan. Ik stopte mijn ticket in het apparaat en zowaar, ik mocht nog naar binnen!! Snel stopte ik de taxichauffeur zijn verdiende centen in zijn hand, hij stamelde nog iets van “je krijgt nog iets terug” maar dat maakte mij niet meer uit. Nu moest en zou ik naar die trein. Al rennend keek ik nog even om en riep dat ik hem heel dankbaar was. Daarna moest ik snel door alle security checks heen en rende ik naar de trein. Om 14.50 liet ik mij compleet uitgeput vallen in mijn stoel. Ik had het gered! Nog geen 3 minuten later vertrok de Eurostar richting Londen en om 16.01 uur lokale tijd was ik dan toch echt in mijn geliefde stad!

To be continued…

Tagged as: brussel-midi, brussel-zuid, eurostar, internationaal, londen, london, ns, st pancras, taxi, trein, vertraging