Het is donderdagavond en we pakken meteen de eerste musical. Van deze musical weten we al dat-ie goed is want in juli 2007 hebben we hem ook samen gezien. Vandaag speelt Tanner Pflueger de rol van Billy. Ik denk dat hij nog niet zo lang speelt want zijn naam staat nog niet in de boekjes vermeld. Een klein onderzoekje wijst uit dat hij inderdaad pas sinds eind september bij de cast zit.
Billy Elliot vertelt het verhaal van het jongetje Billy, afkomstig uit een mijnwerkersmilieu in Durham, dat ontdekt dat hij liever balletdanst dan boxt en samen met zijn balletlerares Mrs. Wilkinson zijn talent stiekem verder uitdiept. Dansen wordt door zijn vader en oudere broer natuurlijk niet getolereerd maar als Billy danst vergeet hij al zijn problemen en is hij even helemaal vrij…
Hoe een jongetje van amper 13 jaar zulke geweldige acteer-, en bovenal, dansprestaties laat zien is genoeg om je mond wagenwijd te doen openvallen. De choreografie is van Peter Darling die klassiet ballet heeft weten te combineren met jazzballet, tapdans en zelfs breakdancing. Het is werkelijk fenomenaal! Hoogtepunten zijn in deze musical dan ook de dansstukken en dan met name de “Angry dance” van Billy waar hij zijn frustaties uit, de dans samen met zijn oudere ik waarbij hij stukken boven het toneel vliegt en het hilarische “Expressing Yourself” samen met zijn vriendje Michael die er ook een speciale hobby op na houdt. Zanghoogtepunt is voor mij het emotioneel beladen “The Letter” waarin Billy samen met zijn balletlerares Mrs. Wilkinson een brief leest van zijn overleden moeder. Je hoeft echt zelf geen kinderen te hebben om bij dit stuk de tranen van je wangen te vegen.
Billy Elliot raakt je. Dat de zang van Billy af en toe niet helemaal zuiver is maakt dan echt niet meer uit. De muziek van Elton John completeert het geheel en zorgt ervoor dat je met een lach en een traan op je gezicht uiteindelijk de zaal verlaat.
Billy Elliot is op dit moment, naast Wicked, de populairste musical in Londen. Als buitenlander moet je soms wel moeite doen om alles even goed te verstaan gezien het zware dialect dat ze spreken en daardoor mis je wel eens een grap of 2. Ik vraag me ook af hoe dit verhaal ooit naar Nederland kan komen. Toch hoef je niet alle voorgeschiedenis te kennen of alles te verstaan om je helemaal te kunnen verliezen in dit stuk. Ik ben dan ook heel benieuwd wanneer Joop van den Ende en Erwin van Lambaart het aandurven om deze prachtige musical naar Nederland te brengen. De vraag blijft alleen: waar gaan we die fantastische Billy’s vandaan halen?
{ 3 comments… read them below or add one }
Barbara Meulenbeld 10.26.08 at 11:14
Even helemaal OT, ik volg als lurker al heel lang je blog, met veel plezier overigens, en nu zie ik toch zomaar in ons regionale krantje jouw blog genoemd worden. Dat moest ik je toch maar even laten weten! Je bent dus best popi Marloes, ook hier in het verre oosten!
Veel plezier nog in het altijd te gekke London!
Barbara
Stephanie 10.28.08 at 14:55
Deze musical ken ik eigenlijk niet en het verhaal komt me niet bekend voor maar hij lijkt me best de moeite waard. En wat je zegt over het accent was idd mijn probleem bij My Fair Lady, ik kreeg het toch niet allemaal mee. Maar ondanks dat was ik wel meteen verkocht.
Loezju 10.29.08 at 22:57
Lijkt mij een hele mooie musical. Ben benieuwd of Joop m naar Nederland haalt.