De dag voor de finale van de zoektocht naar de Nederlandse Joseph zit ik nog in Londen om te bekijken waar we in Nederland nu eigenlijk naar op zoek zijn. Vanaf rij J van de stalls mag ik alvast genieten van het spektakel dat Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat heet. En een spektakel is het.
Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat is een musical van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice, gebaseerd op het bijbelverhaal van Jozef en zijn broers. Het is de eerste grote productie van dit fameuze koppel en is al 40 jaar in diverse vormen in het theater te zien. Vorig jaar werd er op de BBC in het programma “Any dream will do” naar de nieuwe Joseph gezocht voor de West End productie. Lee Mead won dit programma en is sinds juli 2007 te zien in de titelrol in het Adelphi theater. Hij werd hiermee in een klap wereldberoemd.
Geen drama
Ik bezocht de musical met een ‘open mind’ en wist afgezien van de bekende nummers niet wat ik kon verwachten. Bij een bijbelverhaal als musical denk je direct aan Jesus Christ Superstar en de daarbij behorende dramatiek. Na de eerste paar scènes is echter direct duidelijk dat dit geen zwaar dramatische productie is. Het mag dan gebaseerd zijn op een bijbelverhaal, erg religieus is het stuk niet. Het is vooral humoristisch, levendig, kleurrijk en entertaining. Er verschijnt vanaf de eerste minuut een lach op je gezicht die de rest van de voorstelling niet meer verdwijnt.
Wel blijft er af en toe een gevoel hangen van een high school musical. De decors en props zijn over het algemeen eenvoudig en soms lijkt het zelfs alsof de spot wordt gedreven met musicals als The Lion King of Beauty and the Beast waarbij werkelijk geen detail onbenut is gelaten. Bij Joseph zijn het echter juist die simpele decorstukken met een tikkeltje ironie erin die je weer die lach op je gezicht bezorgen. Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat is voor mij een grote verrassing.
Cast
De hippe vertelster, in ons geval de alternate Fiona Reyes, loodst ons door het verhaal en zingt hierbij de sterren van de hemel. Het is de grootste rol uit de musical en ze heeft dan ook behoorlijk wat zangpartijen die ze moeiteloos kan dragen. Ze is jong, snel en hip en weet te boeien.
Dean Collinson als Pharao in Elvis-uitvoering is hilarisch! Helaas zijn door zijn Elvis-accent zijn zangpartijen niet altijd even duidelijk en dat is best jammer als je het verhaal niet goed zou kennen en dus niet weet welke droom Joseph moet gaan uitleggen. Toch maakt ook dit niet heel veel uit want de energie en het charisma wat deze man uitstraalt is fenomenaal. Wederom een heerlijke knipoog in dit toch al komische stuk.
Stephen Tate als Jacob/Potifar/Guru weet in al zijn rollen te boeien en het gigantische kinderkoor zingt prachtig en completeert het geheel. Maar vooral de ster van het stuk, Lee Mead, pakt je met zijn betoverende lach direct in. Daarvoor hoeft hij echt zijn gekleurde toverjas niet aan te hebben. Sterker nog, in de stukken waarin hij slechts in lendendoek over het toneel springt (en dat is ongeveer 3/4 van de tijd) grijpt hij je het meest. Wel lijkt hij last te hebben van een flinke verkoudheid want hij klinkt erg nasaal en een beetje schor. Als hij echter het volume erin gooit knallen de noten eruit en tja, ik was toch al verkocht bij de eerste lach… Eén van de weinige emotionele momenten is natuurlijk als Joseph in de cel wordt gegooid en hij “Close Every Door” zingt. Lee Mead blijkt hierbij duidelijk de terechte winnaar van de Engelse zoektocht.
Encore
Als je denkt dat de musical al is afgelopen en slechts het slotapplaus rest, komt Joseph ineens nog een keer op voor een reprise van het nummer “Close Every Door”. Hoewel ik het een prachtig nummer vind, heb ik toch even een vreemd gevoel. Ik zit hier toch niet bij een popconcert? Daarna volgt de Joseph Megamix en dan komt echt de hele cast los. Alle broers verschijnen op het toneel in witte outfits en hebben hun baarden en pruiken afgedaan. Achter al die aankleding blijken een hoop leuke mannen te zitten! Ze dansen en zingen de sterren van de hemel en Joseph doet zelf ook lekker mee. De hele zaal is inmiddels opgesprongen en staat enthousiast mee te klappen en te swingen. Het mag dan wel niet van Willem Nijholt (red.: Willem Nijholt heeft tijdens Op Zoek Naar Joseph duidelijk aangegeven dat klapvee bij musicals niet gewaardeerd wordt) maar bij deze megamix kun je niet anders.
Verrast
Compleet verrast verlaat ik na 2 uur de zaal. Wat een feestje was dit! Ik wil weer! Gelukkig hoef ik daar niet lang op te wachten want 12 december aanstaande gaat de Nederlandse productie van Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat in première. Freek Bartels won zondagavond de felbegeerde titelrol in het programma Op Zoek Naar Joseph en zal met zijn lach en sprekende ogen de theaterbezoekers compleet weten in te pakken. De manier waarop hij straalde toen hij na het winnen van de finale het nummer “Laat je droom bestaan” zong mag hier alleen maar een voorproefje van zijn.
Go, go, go, go!
{ 4 comments… read them below or add one }
Rianne 10.28.08 at 14:57
Zucht, ik wil ook!
Corinne 10.28.08 at 19:19
Rianne, kom maar, ik wil wel weer!
Rianne 10.29.08 at 13:38
Watch your words, want ik doe het hoor!!! Haha!!
Loezju 10.30.08 at 16:19
Zo zie je wat decor kan doen en hoe verschillend musicals zijn en toch iedere keer weer op hun eigen wijze weten te boeien. Ben beniewd hoe je de Nederlandse versie vindt. In ieder geval heeft Nederland ook een hele goede Joseph gevonden.