Waarom niet de trein?, denk ik bij mezelf als ik op het punt sta een reisje Londen te boeken. Het is goedkoper, net zo snel of misschien wel sneller, je reist comfortabel, hoeft je bagage niet in te checken (en mag meer gewicht mee terug nemen!) en de vriendin die ik ga bezoeken woont naast het station waar de Eurostar aankomt. Daarnaast ben ik 7 maanden zwanger en zijn er al vliegmaatschappijen die me kunnen weigeren.
Een keer eerder ben ik met de trein naar Londen geweest. Toen had ik nog last van vliegangst en had de trein een “lichte” voorkeur om die reden. Ik zou van die ervaring geleerd moeten hebben want die reis was nou niet bepaald een succes. [klik om verder te lezen…]
Freek Bartels zingt “You raise me up” van Josh Groban tijdens de halve finale van Op Zoek Naar Joseph. Nog 1 week tot we eindelijk te horen krijgen dat hij de terechte winnaar van het programma is. Wat een (onder )koning!
Het is wel eens anders geweest met onze peuter. Slaapgedrag heb ik het dan over. Een goede slaper is het nooit geweest en er zijn periodes geweest dat ik echt met mijn handen in het haar zat.
Sinds Kyan op zijn nieuwe kamer slaapt lijken alle problemen echter verdwenen als sneeuw voor de zon. Waren er dan toch vreemde aardstralen in zijn oude kamer? Het maakt ons eigenlijk niet veel uit wat de oorzaak is van deze ommekeer. We genieten er gewoon van. Het kan zomaar weer voorbij zijn met de rust (en eind december breekt er toch weer een periode van slapeloosheid aan ).
Over het algemeen genomen hebben we aan Kyan geen slechte eter. ’s Ochtends 1 of 2 boterhammen met smeerkaas en/of -worst, ’s middags weer 2, ’s avonds een warme maaltijd en een toetje en tussendoor natuurlijk nog een en ander. Vanavond was er echter die bekende uitzondering.
Ik had zuurkoolschotel gemaakt. Een erg lekker hapje vinden E. en ik maar ik kan me voorstellen dat het voor een peuter wat veel gevraagd is: een combinatie van zuur (zuurkool), zout (rookworst), zoet (perziken uit blik) en bitter (camembert) is misschien wat te prikkelend voor de nog jonge en onontwikkelde smaakpapillen. Maar we wilden het toch een kans geven…
Mja, af en toe ben ik best een zwangere doos. Maar dit blogje gaat niet over mij. Nou ja, niet helemaal dan
Geen Blije Doos
Gisteren ging ik enthousiast met mijn autootje richting het centrum van Den Haag. Het was namelijk de laatste dag dat ik mijn Blije Doos kon gaan ophalen bij een Prénatal filiaal. Het voor mij dichtstbijzijnde filiaal bevindt zich in het centrum van Den Haag en omdat ik als goed Nederlander natuurlijk niet een gratis doos vol proefmonstertjes en spamfolders kan laten liggen, besloot ik de regen te trotseren en de mij toegezegde doos op te halen.
Waarom niet de trein?, denk ik bij mezelf als ik op het punt sta een reisje Londen te boeken. Het is goedkoper, net zo snel of misschien wel sneller, je reist comfortabel, hoeft je bagage niet in te checken (en mag meer gewicht mee terug nemen!) en de vriendin die ik ga bezoeken woont naast het station waar de Eurostar aankomt. Daarnaast ben ik 7 maanden zwanger en zijn er al vliegmaatschappijen die me kunnen weigeren.
)koning!
