Gigantische kerstdecoratie in NYC - Canon EOS 5D
Het is dinsdagochtend 18 december 2007 en Eelco en ik lopen in Manhattan. We zijn daar de dag ervoor aangekomen en zullen er totaal 5 dagen verblijven. Ons voornaamste doel: kerstcadeautjes voor onze medewerkers kopen! Elk jaar proberen we ze te verrassen met een leuk geschenk en dit jaar zou het de iPhone worden. Want zeg nou zelf: wat is er nu leuker voor een geek om de ultimate-tech-gadget van 2007 in handen te krijgen (nog niet eens in Nederland verkrijgbaar)?! Het naar Nederland halen van 25 iPhones vergt echter wel wat voorbereiding. Zo is er contact met de douane geweest (hoe voer je een artikel in uit het buitenland, welke gegevens zijn daarvoor nodig en waar moet je zijn?) en moesten er creditcards worden verzameld. Apple had namelijk bedacht dat er maar 2 iPhones per persoon konden worden gekocht vanwege de beperkte oplage. Een persoon bij Apple is echter niet een fysiek iemand maar een creditcard in combinatie met een geldig legitimatiebewijs. We waren redelijk goed voorbereid want ieder van ons kon 8 creditcards bij elkaar sprokkelen dus dat zou 8 x 2 x 2 =32 iPhones betekenen. Een paar dagen voor ons vertrek bleek Apple de limiet naar 5 iPhones per persoon verhoogd te hebben dus dat ging alleen maar makkelijker worden. Er zijn 3 Apple Stores in New York dus ieder 5 bij de een, ieder nog eens 5 bij de ander en nog eens 5 bij weer de ander.
Dinsdagochtend lopen we richting de coolste Apple Store van New York (en misschien zelfs wel van de wereld): de gigantische glazen cube.
Apple Store 5th Avenue - Canon Ixus 700
Eenmaal binnen kijken we even rond en besluiten we onze eerste poging te wagen. Achter elkaar in de rij met creditcards en verschillende legitimatiebewijzen op zak. Fluitje van een cent. Binnen luttele minuten hebben we de eerste 10 iPhones in handen. We besluiten nog even een rondje te lopen en ontdekken nog een rij kassa’s aan de andere kant van de winkel.
Inmiddels heb ik een roze hoesje te pakken om mijn eigen iPhone te beschermen, eentje die mooi past bij de roze laptopcase die ik al in mijn bezit heb. Ik besluit in die nieuwe rij te gaan staan. Op een gegeven moment komt er een Apple Store verkoper op me af die vraagt of dit alles is wat ik wil kopen en hoe ik wil betalen. “Credit”, is mijn antwoord. Ik mag uit de rij komen en bij hem afrekenen. Dan vraag ik hem of ik ook meteen iPhones bij hem kan kopen (het tasje met mijn eerder gekochte iPhones is al in Eelco’s rugzak verdwenen). Ja hoor, geen probleem. Oké 5 graag dan. Even later komt hij terug met 5 iPhones. Verderop zie ik Eelco bij een kassa staan met ook 5 iPhones op de toonbank. Bij het afrekenen moet ik even opletten. Ik geef hem een creditcard maar die werkt niet en dus moet ik heel snel bedenken welke ik dan wel kan geven (en dan dus niet degene die ik al eerder gebruikte). Uit mijn ooghoek zie ik ineens de verkoper van mijn eerder gekochte iPhones staan. Shit! Hij is druk bezig met een andere klant en ik probeer me zoveel mogelijk met mijn rug naar hem toe te draaien. Met mijn 1.82m ben ik nogal een verschijning want Amerikanen zijn over het algemeen niet zo lang dus ik hoop maar dat hij me niet ziet. Hij staat letterlijk achter me. Gelukkig werkt deze creditcard wel, ik ontvang de factuur per e-mail (ander e-mail adres opgegeven dan bij de eerdere koop) en deze jongen vraagt niet eens om mijn ID. Met mijn nieuwe Apple tasje vol iPhones loop ik snel weg van de crime scene op zoek naar Eelco.
Ook hij heeft zijn buit binnen en we gaan snel naar buiten. Die kleine apparaatjes wegen nog best wat en dus gaan we terug naar ons hotel om de buit te droppen.
Bureau vol Apple tasjes - Canon Ixus 700
Alle iPhones worden stuk voor stuk uitgepakt, even aangezet om te kijken of er geen DOA’s tussen zitten en daarna in onze koffers gestopt.
Stapel iPhones - Canon Ixus 700
’s Middags besluiten we even voor wat andere dingen te shoppen maar aan het eind van de dag duiken we toch nog een keer dezelfe Apple Store binnen. Eelco gaat in de rij staan en heeft binnen 15 minuten de laatste 5 iPhones in zijn hand. De kassa crew is inmiddels vervangen door de avondploeg en dus geen bekende gezichten. Dat ging dus vrij makkelijk! We hoeven de overige Apple stores niet eens op te zoeken en kunnen nu nog een paar dagen ontspannen want ons doel is bereikt.
Hotel uitzicht op Central Park - Canon Ixus 700
Typisch New York - Canon Ixus 700
Op zaterdagochtend 22 december om iets voor 7 uur in de ochtend landen we op Schiphol. We hebben een 6,5 uur durende vlucht achter de rug, 1 uur slaap en 6 uur tijdsverschil kortom, we zijn vrij moe en willen graag naar huis om een paar uurtjes te slapen. Met onze koffers vol iPhones (die maar net aan de gewichtslimiet voldeden) volgen we de “rode lijn” richting het “Goods to declare” bord zoals ons verteld is door de Douanetelefoon.
“Hallo, wij willen graag 25 iPhones invoeren”. De douanier noteert de waarde van het geheel en loopt even naar het kantoortje. Dan komt hij terug en heeft hij verbazingwekkend nieuws. We kunnen de iPhones niet bij hem invoeren omdat het zakelijk is en een bedrag van 1000 euro te boven gaat. Een dergelijke invoer moet via een expediteur (een wat?!). We hadden beide nog nooit van een dergelijk persoon gehoord dus vragen we om uitleg. Expediteurs bevinden zich in het Vrachtgebouw dat zich ergens anders op Schiphol bevindt. Normaal gesproken dien je, als je een dergelijk grote import wilt doen, voor vertrek een expediteur in te schakelen die het papierwerk voor je in orde maakt. Bij terugkomst liggen de papieren dan klaar en kun je vrijwel direct naar huis. Deze gang van zaken is ons compleet onbekend. Het is de eerste keer dat we überhaupt iets invoeren dus wij zijn geen kenners op dit gebied. Vandaar ook dat wij van tevoren de Douanetelefoon hebben gecontacteerd om te vragen hoe dit in zijn werk zou gaan. Nu blijkt dat het vroeger inderdaad ook wel op deze manier kon maar sinds 1 januari 2007 niet meer. De persoon bij de Douanetelefoon heeft ons dus verkeerd voorgelicht maar daar hebben we op dat moment weinig aan want “regels zijn regels”. Er zit niets anders op dan dat een van ons op zoek gaat naar het Vrachtgebouw en dat de ander bij de koffers blijft want aangezien de in te voeren goederen zich daar nog in bevinden, mogen de koffers niet mee.
Times Square - Canon Ixus 700
Eelco gaat op zoek naar de bus en ik blijf achter. De douanier is wel zo vriendelijk me te voorzien van een kopje koffie want zelf kan je in dit gedeelte van Schiphol niets te eten of te drinken krijgen. Ik neem plaats op een bankje bij de bagagebanden en zie reizigers binnendruppelen uit Europa, Amerika en Azië… Een half uur gaat voorbij, een uur, anderhalf uur… Ik Twitter wat via mijn iPhone (gaat wel retelangzaam wegens het gebruik aan beschikbare Wifi netwerken maar je moet wat), check mijn mail en bel af en toe met Eelco hoe het gaat.
Hij heeft inmiddels Quintijn gevonden, onze vriend en collega die zo vriendelijk was om ons te komen ophalen. Samen zijn ze, na veel zoeken, in het Vrachtgebouw beland en de zoektocht naar een expediteur begonnen. Het probeem is dat het zaterdag is en er op zaterdag bijna geen expediteurs werken en het maar de vraag is of er nog een komt vandaag. Dan hebben ze er eindelijk een gevonden maar helaas, deze doet alleen groente en fruit. Eelco probeert het nog met “Maar dit zijn toch Apples?” maar het heeft geen effect. Ze moeten blijven wachten.
Inmiddels is het bijna half 10 en verga ik van de honger en dorst. Ik smeek de douaniers of ik niet naar buiten mag om wat te eten en ze gaan overleggen. Ik kan mijn koffers even in hun kantoortje kwijt om op de Plaza iets te eten en te drinken. Als ik weer terug naar binnen wil moet ik naar Aankomsthal 2 lopen en bij Deur 16 naar binnen. Ik neem het in me op en loop door de poortjes heen. Er staan hordes mensen te wachten met ballonnen en bloemen maar helaas niet voor mij. In mijn eentje neem ik plaats bij de Plaza en bestel een panini, verse jus en een koffie verkeerd. Daar knapt een mens van op. Om 10 uur ga ik op zoek naar deur 16 die ik gelukkig snel vind. Mijn paspoort en ticket worden gecontroleerd en ik mag doorlopen naar mijn nog warme plekje op het bankje bij de bagagebanden. Daar tref ik Eelco. Die heeft het zo gehad dat hij weer terug is gekomen om te klagen want hij wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Quintijn zit nog in het vrachtgebouw in de hoop dat er een expediteur verschijnt.
De jongens bij de douanebalie proberen te doen wat ze kunnen maar worden telkens van hogerhand tegengehouden. Door de vermoeidheid ben ik inmiddels al een paar keer in tranen uitgebarsten dus blijven ze telefoontjes plegen en proberen ons echt te helpen. We zijn inmiddels bekenden daar want iedereen heeft het erover. Probeer je het goed te doen en de spullen netjes aan te geven, krijg je dit. Het gaat zo nog even door en om 12 uur besluiten we de hoop op te geven. De iPhones gaan in een kluis bij de douane en wij lopen gedesillusioneerd richting de auto. Onze verrassing in duigen gevallen. Vanavond bij het IC&S kerstdiner geen iPhones voor onze medewerkers en slapen zit er ook al niet meer in. Voortaan smokkelen we weer gewoon alle goodies door het “Nothing to declare” poortje…
Manhattan Bridge - Canon EOS 5D
Om 1 uur zijn we thuis, we drinken wat, kleden ons om en gaan richting mijn schoonouders om even een paar uurtjes met onze kleine vent te spelen die we dan ook al een week niet hebben gezien. Daarna gaan we naar Nieuwegein en geeft Eelco zo goed als het kan een eindejaarspresentatie. Hij eindigt met Steve Jobs’ befaamde woorden “One more thing…” en kondigt aan dat iedereen een iPhone zal ontvangen als kerstgeschenk. Ze zijn door het dolle heen en luisteren met open mond naar het douaneverhaal. Na de presentatie hebben we nog een uitgebreid kerstdiner op een hele gezellige locatie maar om 10 uur ben ik echt op (bijna 34 uur wakker) en zijn wij de eersten die vertrekken.
Maandag de 24e gaat Eelco met Quintijn en Lisanne op pad naar Schiphol. Er is een expediteur gevonden die zeer behulpzaam is en binnen korte tijd mogen de iPhones dan eindelijk mee. Ze worden uitgedeeld op kantoor waardoor bijna iedereen toch voor de Kerstdagen het geliefde telefoontje in zijn of haar bezit heeft. Het kost wat moeite maar dan heb je ook wat. We hebben ze nog nooit zo gelukkig gezien op kantoor.
De douane dacht misschien niet erg met ons mee, met de Kerstgedachte bij IC&S zat het gelukkig wel goed..!
Popularity: 18% [?]
roze! Dit is mijn werkkamer en hier gebeurt het allemaal (als het niet in de woonkamer op mijn MacBook Pro met roze see-thru case) gebeurt). Wat ook direct opvalt is de voorliefde voor de Mac. En dan bedoel ik niet de grote gele M die je vaak tegenkomt langs snelwegen maar ik heb het natuurlijk over Apple. Ik zou wel alles van Apple willen hebben, gewoon omdat het zo mooi is. Zelfs de verpakking van de producten is zo mooi dat ik mensen ken die de dozen en het piepschuim bewaren..! Ik ben de trotse bezitter van een iPhone, één van de eerste Nederland kan ik wel zeggen. Eind juni 2007 stond ik namelijk samen met E. in de rij van de AT&T store in de Mall at Millenia in Orlando (FL) om de eerste iPhones uitgedeeld te zien worden en er zelf ook één in ontvangst te nemen. Nou ja, die was eigenlijk voor E. maar niet veel later kreeg ik er zelf ook één. Inmiddels is deze natuurlijk voorzien van een prachtig roze see-thru hoesje dat bij mijn MacBook past.
Je kunt onder meer de scrapcorner (misschien ook een leuk idee als doorgeefstokje?) verwachten.
Laatste reacties