Kyan kan tellen. Nou ja, hij doet af en toe een poging. Zo ligt hij regelmatig in zijn bed schaapjes te tellen. 1, 2, 4, 5, 8, 9, 10 en zo door tot wel 17. Ook kan hij op zijn Nijntje laptop moeiteloos de cijfers 1 tot en met 5 herkennen en aanwijzen. “Zoek…”, “Goedzo!”.
Maar echt tellen kan hij tot 2, soms 3. Vooral de 2 zit er goed in en wordt op de meest onverwachte momenten ingezet. Zo vroeg hij me van de week of ik achterop zijn BMW babyracer kwam zitten. Heel gezellig natuurlijk, zo samen op de auto, maar ik vertelde hem dat ik een dikke buik heb omdat daar een baby in zit en dat dus niet zou gaan passen. Zijn reactie was: “Jij hebt 2 billen!”. Tja, niets tegenin te brengen.
Vervolgens breng ik hem naar bed. Hij loopt voor me uit de trap op, sluit het traphekje en sommeert me eroverheen te klimmen. Ik vraag hem of ik dat wel kan. “Jij hebt 2 lange benen!”, zegt hij. Wederom niets tegenin te brengen.
Maar hij betrekt het zeker ook op zichzelf: “Ik kan zelf lopen, ik heb 2 benen!”. En als ik hem vraag of ik iets te drinken of te eten voor hem zal halen reageert hij steevast met “Ik kan het wel zelf, ik heb 2 handen!”.
Ik heb het nog niet als argument tegen hem hoeven gebruiken maar kan me zo voorstellen dat dat in de loop der jaren toch gaat gebeuren als hij weer eens lui op zijn kont blijft zitten terwijl de tafel afgeruimd moet worden of de vaatwasser ingeruimd. Voor nu geniet ik echter van mijn initiatiefrijke en zeer opgeruimde zoontje dat vanmorgen keurig zijn lege bordje en vorkje in de vaatwasser ging zetten, zonder dat ik daarom hoefde te vragen.
Na een vreselijk enge ontmoeting met Shamu (de orka uit SeaWorld), een iets minder enge maar nog steeds heel spannende ontmoeting met Dora the explorer en een vrijwel geslaagde foto met Cinderella mocht Kyan vandaag een aantal Disney karakters “in het echt” ontmoeten tijdens het ontbijt.
Toen we aan tafel zaten en verderop Winnie the Pooh en Teigetje zagen lopen vond hij het nog maar niks en kroop hij stevig tegen papa aan. Papa en mama vertelden hem natuurlijk dat het niet eng is, dat Pooh en Teigetje juist heel lief zijn en heel zacht en dat hij ze ook best mag aaien of knuffelen. En toen Teigetje bij onze tafel kwam leek het tij te zijn gekeerd en was onze prins ontdooid. Hij vond het zeker spannend maar ook enorm leuk om met de karakters op de foto te gaan en ze een handje te geven. Ook heeft hij nu al 5 handtekeningen in zijn speciaal daarvoor aangeschafte handtekeningenboekje!
Vrijdag gaan we weer met Disney karakters eten en voor die tijd komen we er wellicht ook nog wel een paar in de parken tegen. Heeft mama eindelijk een goed excuus om met ze op de foto te mogen
Na 11 heerlijke dagen in ons gehuurde huis in Davenport (zeg maar gewoon Orlando) werd het tijd om te “verhuizen”. Jammer maar ook wel weer leuk om ergens anders heen te gaan. Vooral omdat ik nu ook kan internetten als onze kleine vent ligt te slapen.
Mijn mini laptopje (Windows, ssssttt) wilde namelijk niet werken met de aanwezige en verouderde Apple airport in het huis. Nu zitten we in het prachtige Royal Pacific Resort van Universal Studios, een hotel waar we al vaker zijn geweest. Zelfs in dezelfde kamer waar we nu ook zitten!
Nadat we vanmorgen uit ons huis zijn vertrokken zijn we eerst langs The Loop gereden in Kissimmee, een groot shoppinggebied. Daar zit namelijk ook een kinderkapper en Kyan’s haar werd echt te lang. Het prikte in zijn ogen en plakte vast in zijn nek bij de huidige temperatuur van 33-37 graden Celsius. Bij de kapper was niemand dus kon ons ventje meteen geknipt worden. Hij nam plaats in een brandweerauto en de kapster slingerde de televisie aan. Een mak lammetje om te knippen op deze manier.
Ik vertelde haar dat ik graag een klein stukje van de voorkant eraf wilde zodat het niet meer in zijn ogen zou prikken en hetzelfde voor de achterkant, behalve het prikken in zijn ogen dan. Ze leek het te begrijpen maar toen ze de tondeuse pakte en van achter in zijn nek in een keer naar boven zijn haar tot een paar millimeters reduceerde was het al te laat. Dus maar hopen dat het mee zou vallen.
Helaas, dat deed het niet. Toen de vrouw me aan het eind vroeg of het zo kort genoeg was kon ik alleen maar zeggen: “Absolutely”. Vervolgens smeerde ze er nog een liter gel in en ontstond er een kapsel dat niet misstaan zou hebben tijdens WOII……..
Nu maar hopen dat het snel weer aangroeit en ondertussen vaak petjes dragen. Foto’s staan op Flickr, ze zijn te genant om hier direct te plaatsen Hij blijft ons prachtige mannetje maar het moge duidelijk zijn dat mijn voorkeur uitgaat naar iets langere haren.
Toen Kyan nog mooie lange lokken had zag hij er zo uit:
Buiten klinkt er “roekoeeeeee, roekoeeeeeee”. Een verliefd duivenpaartje nestelt zich op het dak van de buren en onze tuindeuren staan open. Kyan hoort het en zegt “koekoeeeeeeeee, koekoeeeeeee”.
Mama: “Kyan, welke dieren maken dat geluid?”
Kyan: “Kameeuwen!”
(FYI: hij dacht dus dat het meeuwen waren maar het verschil tussen een meeuw en een kameel is hem nog niet helemaal duidelijk. Toen we hem vertelden dat het duiven waren, geloofde hij er niets van en bleef stug volhouden dat het toch echt kameeuwen waren.)
Verstoppertje spelen is Kyan’s favoriete spelletje op dit moment.
Echt begrijpen doet hij het nog niet helemaal zodat hij regelmatig achter zijn eigen handen verstopt zit(“Waar is Kyan nou??”) of achter een deur staat en zelf tevoorschijn komt (“Hierzo!”). Hij kan dit minstens 20 x achter elkaar volhouden.
Een snelle hap bij Popocatepetl in Den Haag leverde gisteren een paar hilarische momenten op.
Wij bestelden 2 extra grote bakken guacamole omdat dat voor ons allebei zo’n beetje de eerste levensbehoefte is (als we Mexicaans eten). Wat we echter niet hadden verwacht was dat Kyan een van de twee bakken zou pakken en de guacamole zo naar binnen zou schuiven. Hij blijkt al net zo’n addict als zijn ouders
Hij blijft ons prachtige mannetje maar het moge duidelijk zijn dat mijn voorkeur uitgaat naar iets langere haren.
Laatste reacties