Vreemd verschijnsel toch, een jetlag. Al sinds we terug zijn in Nederland (sinds afgelopen woensdag) voel ik me net een vaatdoek. Alles doet pijn, ik ben misselijk, heb geen honger en wil helemaal niets. Of zou het gewoon een voorjaarsdepressie zijn? Kan me goed voorstellen dat dat gebeurt na zulke heerlijke weken in de zon!

Wat de reis betreft: het ging super! De vlucht van Miami naar Londen duurde een uurtje of 8 en al bij het opstijgen viel K. in slaap om pas weer bij het landen wakker te worden. Ja, tussendoor werd hij nog wel een paar keer verschrikt wakker en riep hij om papa en mama en ook heeft hij ongeveer 2 uur slapend op mijn buik doorgebracht. Maar al met al mogen we niet klagen. Toch moet één van de twee ouders altijd wakker blijven want één verkeerde draai en meneertje ligt ergens tussen de stoelen over de vloer van het vliegtuig te rollen. En met al die vliegtuigruis hoor je de noodkreetjes van je hummeltje ook niet altijd als je zelf in diepe slaap ligt. Ik heb E. dus lekker laten slapen en ben zelf naast K. gaan zitten. 1,5 uur heb ik wel geslapen terwijl hij met zijn armpjes om me heen geklemd op mijn buik lag. Weer even een baby’tje

Read the rest of this entry »

Popularity: 25% [?]

Gisteren aan het eind van de middag zijn we aangekomen in Miami. South Beach (SoBe) welteverstaan. Want in elk ander deel van Miami wil je echt niet komen. Tenzij je een death wish hebt natuurlijk.

SoBe is geweldig. 5 jaar geleden waren E. en ik hier ook. Ons leven zag er toen wel een tikkeltje anders uit. Zonder klein draakje om ons heen en met een compleet andere dag/nacht indeling. Ik was 10-15 kilo lichter dan nu en als we ’s avonds samen opgedirkt op pad gingen, was het bepaald niet lastig om bij een leuke, exclusieve club binnen te komen. Toen blogde ik ook al live vanuit Florida (check the archives: http://www.marloes.info/2003/06/ en http://www.marloes.info/2003/07/ . Erg grappig om terug te lezen! Nu spenderen we een groot deel van de dag en avond op onze hotelkamer als K. ligt te snurken. Toch genieten we minstens zo hard. Al heb ik hier in SoBe wel heel erg de neiging om mee te gaan in het feestgedruis, trek ik ’s avonds een mooi jurkje aan, doe ik mijn haar leuk en maak ik me extra op. Het is hier zien en gezien worden!

Gisteren hebben we supergoed gegeten bij Emeril’s, een Michelin*waardig restaurant bij ons hotel. Wederom het Loews Miami Beach, net als in 2003 We love Loews! Geweldige keten voor kinderen. Bij aankomst een cadeautje van Fisher Price, gratis allerlei speelgoed om te gebruiken tijdens je verblijf, kleurplaten en waskrijtjes in de restaurants, speciale kinderbekers met rietjes om uit te drinken maar vooral ook veel extra amenities. Zo krijg je flesjes water als je naar buiten gaat, staan ze in de lobby met verse mangosapjes klaar of op weg naar het zwembad met lemonade.

In SoBe is altijd wat te doen. Maar nu, tijdens Spring Break, is het echt een gekkenhuis. Je kunt hier gewoon de hele dag op een terras gaan zitten en je geen moment vervelen. Opgepompte kerels, nepborsten zoals je ze alleen op televisie ziet en auto’s.. wat een auto’s! We zijn hier nu één dag en hebben al diverse Ferrari’s en Lambourghini’s voorbij zien komen. Maar ook de allernieuwste Rolls Royce, een Jaguar E-type, een Mercedes SLR MacLaren en zo nog wat extreem exclusieve wagens. Onze huurauto kan hier helaas niet mee concurreren

Vandaag hebben we ons vermaakt in de Aventura mall. Een ander paradijs dan Sunset Key maar voor yours truly zeker een paradijs! Met een buggy behangen met tassen (stuk voor stuk mooier dan die achterlijke, milieuvervuilende plastic tasjes die je in Nederland krijgt) reden we rond half 4 terug naar ons hotel. Om alle gekochte kleding wordt een mooi vloeipapiertje gevouwen dat soms zelfs met een leuk stickertje wordt dichtgeplakt. Allemaal cadeautjes! K. viel in slaap in de auto en is daarna verder gaan tukken op de kamer. Zonde van de mooie dag maar hij kan de slaap goed gebruiken. En waarschijnlijk kunnen we straks lekker lang uit eten omdat hij dan goed is uitgerust. Misschien wordt het wel weer Emeril’s. Na 2 weken Amerikaans eten snak je echt naar wat gezonds en dit was zeker gezond. En goed.

Als laatste kan ik deze vakantie toch wel de vakantie van de Martini’s noemen. Natuurlijk heb ik (veel) Cosmopolitans op maar ook de Razzmopolitan, de White Chocolate Martini, de Espresso Martini, de Gold Digger en de Key Lime Martini ontbreken niet op mijn lijstje. Een Martini is het beste aperitief dat er is. Helaas blijft het in Nederland nog steeds een beetje ondergeschoven kindje. Als je de barman zelf moet gaan vertellen wat een Cosmopolitan is, is er toch iets mis.

Ik baal dat het er bijna op zit. Ik wil nog lang niet weg. Toch maar een vakantiehuisje hier kopen?? Of voor een paar jaar emigreren? Wie weet…

PS de foto’s volgen!

Popularity: 25% [?]

We zijn er!

Na een vermoeiende reis zijn we zaterdagavond om 10 voor 8 ’s avonds (local time, het is hier 5 uur vroeger dan in Nederland) aangekomen in Miami.

De vluchten zelf zijn hartstikke goed gegaan. K. is echt een voorbeeldig kind. Niet huilen, niet zeuren. Gewoon lekker bij mama op schoot dvdtje kijken van Cars, wat eten, beetje gluren achter de gordijntjes bij de stewardessen, lekker spelen op zijn stoel en ook nog wat slapen. Oké niet zoveel als mama had gehoopt maar dat mag de pret niet drukken.

Tijdens het opstijgen in Londen viel hij op mijn schoot in slaap. Toen de “stoelriemen vast”-lichtjes uit gingen, heb ik hem op zijn eigen stoel gelegd en heeft hij ongeveer een half uurtje geslapen. In die tijd dronk ik mijn glaasje Kir Royale en keek ik naar Patrick Dempsey in Enchanted. Niet slecht om de vlucht mee te beginnen

Met de creditcard nog even papa gebeld en toen na een uur of 4 vliegen geprobeerd hem voor de nacht in slaap te krijgen. Dat ging helaas iets minder voorspoedig en daar ben ik uiteindelijk dan ook 3 uur mee bezig geweest. Maar goed, toen sliep hij ook vast, kon ik mijn filmpje af kijken, wat lezen en alles weer inpakken voor de landing.

K. sliep op dat moment zo vast dat hij met geen mogelijkheid wakker te krijgen was en dus lekker door bleef slapen op mijn schoot. Na de landing moest ik hem slapend in mijn armen naar buiten dragen (samen met mijn handtas, reistas en buggy).

We dachten dat we E. bijna weer zouden zien maar helaas was het megadruk bij de douane en hebben we daar nog 2 uur in de rij moeten staan!! Met een doodmoe kind is dat geen pretje hoor. Maar tegen half 10 zag K. dan eindelijk weer zijn papa en zijn we naar ons hotel in Miami gereden. Nog even wat gegeten en gaan slapen wat best goed ging.

De volgende ochtend zijn we na het ontbijt naar Orlando gereden (ong. 4 uur) waar we nu nog steeds zitten. K. doet een middagdutje, E. leest wat en ik update mijn blog. Vanmorgen lekker gezwommen en vanmiddag nog even langs een pretpark of shopping outlet

Het vliegen ging trouwens supergoed, ik ben geen moment bang geweest en vond het zelfs een beetje jammer dat het zo snel voorbij was!

I’ll keep you posted!

Meer op Flickr!

Popularity: 20% [?]

If everybody had an ocean
Across the u.s.a.
Then everybody’d be surfin
Like californi-a
You’d see ‘m wearing their baggies
Huarachi sandals too
A bushy-bushy blonde hairdo
Surfin u.s.a.

Het is ongeveer een week geleden als Eelco en ik in bed liggen te kletsen over zijn komende tripje naar TED in Monterey, Californië (een erg cool en exclusief tripje overigens want naar TED kan je alleen op uitnodiging en er mogen maar 1000 mensen ter wereld komen!!). Spontaan flap ik eruit of hij niet door kan vliegen naar Miami en dat Kyan en ik dan daarheen komen voor nog twee weekjes Florida met zijn drietjes. Eelco is zo mogelijk nog impulsiever dan ik en reageert direct enthousiast!

“Maar”, zegt hij ineens, “dan wil ik wel met de auto naar Miami komen. Dat is maar 2 dagen ofzo.” Die twee dagen blijken redelijk te kloppen al zijn dat niet reisdagen maar reisuren en dat is dus minimaal 2 x 24 = 48 uur. Ik zeg hem dat ik dat echt niet zie zitten. In zijn eentje heel de USA door, ik moet er niet aan denken. Door woestijn en gebergte, door verlaten stadjes en staten waar de doodstraf nog geldt, langs rednecks en mormonen en wie weet wat voor idioten (no offense) nog meer. Hij moet maar fijn gaan vliegen. Alleen rijden is echt geen optie. Maar…….. Met zijn tweeën wel?

“Er is wel iemand die ik zo gek kan krijgen…”, zegt hij. Tegelijk roepen we: “Quintijn!”. Quintijn is een goede vriend van Eelco en ook nog eens de sales guru bij IC&S. Voordat hij bij ons kwam werken was hij autoverkoper bij BMW en heeft ons weten te overtuigen want we rijden er nu allebei één. Een autogek dus. Eentje die graag een keer naar de USA zou gaan. Meteen stuurt Eelco een sms naar Quintijn die vrijwel direct ‘JA’ zegt. Wat gebeurt er allemaal? Gaat dit echt gebeuren? Wat gaat het snel!!

De volgende dag worden er kosten op een rijtje gezet, vluchten opgezocht en plannen uitgewerkt. Beide mannen hebben toestemming van hun vrouw gekregen dus houdt niets ze meer tegen. Die dag wordt de eerste vlucht al geboekt. Het idee is dan één dag oud en krijgt al een heuse vorm. De grootste kostenpost blijkt de autohuur maar waarom zouden ze eigenlijk huren? Eén van de twee is per slot van rekening autoverkoper geweest! Dus besluiten ze op zoek te gaan naar een echte Amerikaanse bak die ze gaan kopen in Las Vegas en weer gaan verkopen in Miami.

Op dit moment wordt er gebeld met diverse autohandelaren in de USA, worden verzekeringen geregeld en natuurlijk wordt er een weblog opgezet. De heren nemen hun laptop mee en zullen dagelijks updaten met foto’s, films en gps info.

Dit belooft erg leuk te worden! Check it out @ www.lasvegas2miami.com!

Popularity: 23% [?]